Typowy model parafii to taki, w którym za wszystkie posługi odpowiedzialny jest proboszcz. Z ewentualnym wyjątkiem posługi ochroniarza ten właśnie model klerykalny jest promowany przez większość Kurii Diecezjalnych: to proboszcz powinien być odpowiedzialny za finanse, przepisy BHP, utrzymanie budynków i wiele innych spraw, mimo iż zwykle nie zostaje nawet odpowiednio przeszkolony do tych odpowiedzialności. W niektórych parafiach księża mają możliwość delegowania zadań na poszczególne osoby, rady lub zespoły. Delegowanie zadań nie jest jednak tożsame z delegowaniem przywództwa. Nie chodzi tu o delegowanie pracy w kategoriach podejmowania działań, które według tradycji, zawsze były zarezerwowane dla wyświęconego kapłana. Nie powinniśmy wykorzystywać osób świeckich do tego by położyć fundamenty pod nasz kościół. Powinniśmy wykorzystywać parafię do kształtowania osób świeckich, aby były one w stanie dokonywać przemian w społeczeństwie. Na tym opiera się idea świeckiego „przywództwa” w Kościele. Kapłani i świeccy pełnią role komplementarne i współzależne, aby „Umocniony przez wszystkich swoich członków, Kościół mógł w ten sposób skuteczniej wypełniać swoje posłannictwo dla życia świata” (Lumen Gentium n. 37)